خورشید برای تو

و ابرهای سیاه آسمان برای من

شکایتی ندارم

تو روشن بمان !

که به هر انسانی

سپری از تنهایی بخشیده ای تا هرگز فراموش ات نکند.

حقیقت تنهایی تویی

و فقط نام تو این تنهایی را

راهنماست.

پس تنهایی ام را نیرو ببخش

زیرا با نام تو این انزوا شفا می یابد.

با نام تو که فراتر از هر آرامشی ست که در جهان

می شناسم.

تنها با نام تو می توانم در برابر تندباد زمان

                                                ایستادگی را

آری وقتی این تنهایی در تو و از توست می توانم

گناهم را

به دست بخشندگی تو بسپارم.

دزدیدن چشم از امتداد نگاه

خشکاندن لبخند از یک حس پاک

دلشوره از میعاد بی بنیاد

و در آخر

تکلم بی اراده

چقدر این جملات برایم آشناست

اما نمیدانم؟

راه من کدام بود؟

جام زهر یا فنجان قهوه تلخ

کدامیک ؟

تنها در خود  مرور می کنم :

افسوس از تلخی

و دریغ از کام مسموم

شاید گران تر از آن است

که بهانه زندگی  

از عهده داشتنش برآید.

امروز

طعم معطر پاییز

حضورش

تنها معجزه لحظه های تنهایی من است.

سلام بر تو که تمام مرا تسخیر کرده ای،

سلام بر تو، به تو که واژه ها از توصیفت عاجزند

سلام به تو که بوی دستان خدا می دهی؛

بار الهی. مرا شرمنده کسانی که التماس دعا گفته اند نگردان.

فردا شب عازم هستم . خداوند روزی همه کند .حلال کنید....

تو را سپاس به خاطر تمام رنج هایی که روحم را از زنگار تکرار ی زیستن پاک نمود...

ومن تجلی تو را در خویش دیدم ....آن زمان که اشگ هایم را دستی برای پاک کردن نبود ...حضور مهربانت را روی گونه لمس کردم.....تو را سپاس ...که به من درد عطا کردی تا روحم به آنچه لیاقت داشت دست یابد.. ....عشق....

قلب کوچکم را در تمام تکان ها پناه بودی ..گر چه بارها لرزید اما فرو نریخت....

مرا از همین درد ها متولد کردی به دنیایی از خودت....

پروردگارا

می دانم دوستم داری از این روست که مرا مبتلا می کنی .....ومی دانی در نهایت درد اگر نفسی بیاید یا نه تنها زمزمه ام ..... دوستت دارم .... است.

و تو اینگونه می خواهی .... که بنده ات تو را دوست بدارد....شکر که هنوز مرا از یاد نبرده ای....خدای مهر بانم اگر خوشی های دنیا لحظه ای مرا از تو جدا کند ، و احساس عشقم به تو را از من بگیرند ...نه خوشی می خواهم نه خویش را....

گرچه زندگی میدان نبرد است و می دانم که این جماعت بی وقفه می جنگند تا چیزی را که مال آنها نیست از چنگال یکدیگر پس بگیرند....می بینم چشمهایی را که نا پاکند ودست هایی که جز خار در چنته ندارند و قلب هایی که سر شارند از رخوت...روح هایی که فقط حیله و مکر می چینند.....و چه درد ناک است که باید در کنا ر اینان زندگی را به انتها رساند ...جماعتی که چشم ندارند لبخندت را ببینند...
جماعتی که مدام دستشان به سوی باغ آرزو هایت دراز است

به سیگار فکر می‌کنم
و به سوختن و سوزاندنش

به شمع فکر می‌کنم
و به سوختن و ساختنش

و شباهتی که این دو با بعضی آدم‌ها دارند.